Een kunstenaar

 

Wil weten
Wat kunst is
Zodat hij
Zichzelf kan definiëren
Om zo
Zijn bestaan
Te rechtvaardigen
In een wereld
Waar men vreemd aankijkt
Tegen de mens die creëert
En schept
Omdat van oudsher
Dat voorbehouden is
Aan de goden
En de kunstenmaker
Zich zelf verloren voelt
In een alledaagse wereld
Die gewoon is
En grauw
Zonder de schoonheid
Van zijn verbeelding
Streelt hij graag
Zijn ego
Door te vertoeven
Op hoge toppen
Gelijk de goden
Op de Olympus
Betreed hij wegen
Waar nog geen paden zijn
Begaan
Met het lot
Van de wereld
Die voortkomt uit zijn hart
En hand
Vormgegeven
Door zijn nimmer
Rustende geest
Is hij onzeker
Over zijn
Bestaan
En zijn
Wezen
Is de zekerheid
Ontnomen
Door de kleingeestige
Burgerij
Die zich vergaapt
En verlustigd
Aan zijn creaturen
En toch zijn leven
Afkeurt
Als ware hij
Een paria
Die slechts vegeteert
Door te parasiteren
Op de overrijpe vruchten
Van een verziekte
Maatschappij
Die geld
En macht verheerlijkt
En zich aanzien verschaft
Door kunstwerken
Aan te schaffen
Van het gebroed
Die zij luidkeels verachten
Slechts om de prijs
Te drukken
Die zij
Het kwaad betalen
Om hun zielenheil
Veilig te stellen
Voor het hiernamaals
Zoals verbeeld
Door de kunst
Ontstaan uit lijden
Veredeld
Met wereldse tranen
In het dal
Overspoeld
Door emoties
Overmant
Geworden
Tot wat onvermijdelijk is
Het zijn
En open staan
Voor noviteiten
Is niet alleen voorbehouden
Aan de grote geesten
Die wetenschap
Bedrijven
Verkopen
Ook weer door
De ontdekkingen
Gedaan in de fantasie
Van eenzame schepselen
Die slecht schiepen
Wat hun verbeelding
Tot vaste vorm wist
Te doen geraken
In woord en beeld
En zang en dans
Zijn er de makers
En natuurlijk ook
De uitvoerders
Die de eer
Voor zich
Op doen strijken
Een hard
Gelach
Hun deel
Afgestaan
Aan een wereld
Vol onbegrip
Tot het moment
Is aangebroken
Dat verlichting
Zich openbaart
Aan die gesloten geesten
Die bekrompen schepsels
Die zijn ontstaan
Uit de slechte fantasie
Van een verdorven god
Die hen verbood
Van het leven te genieten
En bovenal
Niet toestond dat zij
Van het leven leerden
Dat leven is
Het enige zijn
Dat recht doet
Aan het wezen
Dat is bestaan
In liefde
Elke dag
Opnieuw
Te zijn
Geboren
In het licht
Van die ene dag
Dat enige moment
Dat is
 De eeuwigheid
Die zij
Elke dag
Weer zoeken
In het verleden
Of de toekomst
En nimmer zullen bereiken
Is dat de kunst
Dat ene moment
Dat is
Nu.
Te pakken
Krijgen
En houden
Het onmogelijke
Nastreven
In doen
En laten.
 
 

 

Yneke

18 maart 2009

Hoi Ruud Ja de wereld van kunst. Perfekt omschreven en een prachtige plaat die het uitstraalt wat je met je gedicht bedoeld. groetjes yneke


Ruud

19 maart 2009

Hey Yneke; tijdje niets gehoort zelf ook druk met allerlei dingen thnx voor je fijne reactie. mail nog binnenkort ;) Gr. Ruud


Reageer op dit bericht