Kerstkaarten.
Kerstkaarten, kerstkaarten, kerstkaarten.
Overal kom ik ze tegen.
Het huis ligt er vol mee.
Kerstkaarten.
Elk jaar weer. Ook dit jaar.
Kerstkaarten. Ik droom er zelfs van.
Kerstkaarten. De brievenbus zit er vol mee
Stroomt over.
Ik open de klep en een zondvloed van kerstkaarten overspoelt me.
De kaarten zelf zijn nog niet eens het probleem, maar wat er tegenwoordig niet allemaal in zit.
Complete kerstbomen. Opgetuigd en wel. Sommige zo vers dat de natte sneeuw nog van de takken druipt. Ik zit er onder. Kerstkaarten. Er zijn er zelfs bij waar de kerstman uitvalt. Boven op mij. Ik ben overdonderd. Niet een, maar wel tig kerstmannen. Allemaal boven het aanvaardbaar geachte gewicht en toch allemaal al eeuwen oud. Dus nu even deze kerst niet zeuren dat overgewicht ongezond is.
Zelfs rendieren daveren uit de kaarten. Hun hoefjes laten duidelijke afdrukken na op mijn hoofd. Dat wordt dus dit jaar rendierboutjes als hoofdgerecht.
Tenminste volgens de kerstmenukaarten.
Kerstkaarten. De ergste zijn die met de geesten.
Gluiperig komen ze tevoorschijn in hun doorzichtige verschijningen. Breed grijnzend kijken ze al zwevend op me neer. Een met rinkelende kettingen en een schedel zonder vlees als hoofd. Holle lach en ja hoor. Daar flitst m’n verleden. Zo aan me voor bij. Waar is ze gebleven. De tijd, ze stond niet stil. Is zomaar weer vervlogen. Heb ik het wel gebruikt?
Volgt de geest uit de toekomst, digitaal vormgegeven en bit voor bit wordt ik de toekomst ingesleurd. Hoe zou het kunnen worden, of is dat wat ik zie slechts wens of angst. ?
Het suist maar verder in de tijd die rest doch nooit rust. Verroest! Sta ik weer in het heden, nu is de tijd om te doen. Het is m’n eigen geest die het me verteld. Nu moet ik het doen. Nu er is niets anders. Nu.
Word ik wakker badend in het zweet.
Was dit jaar toch wel op tijd met mijn kerstkaarten ontwerp. Heb toch nog wel even de tijd?
Heb ik nog wel even?
Shit, nog maar een dikke week. Ben ik echt vergeten dat ontwerpen alleen niet genoeg is. Moet ik ook nog drukken. Dan nog knippen en adressen schrijven tot m’n vingers krom gaan staan. En nog postzegels kopen, plakken, versturen. Heb nog wel even te gaan.
Kerstkaarten. Tja. Ik moet nu toch echt weer even aan de gang.
En bij deze om niet teveel te hoeven schrijven 1 voor iedereen.
Gr. Ruud.
